سالهاست که این جمله ذکر لب عاشقان توست سالهاست که چشم های عاشقان تو، نسل اندر نسل هر جمعه نه بلکه هر روز به طلوع خورشید می نگرند و منتظر شنیدن ندای انا بقیه الله تو هستند سالهاست که قلب عاشقان تو به عشق دیدن روی تو و در رکابت بودن در سینه می تپد .

ای صاحب  عشق و عقل دیوانه تو               حیران  تو  آشنا و   بیگانه ی   تو

دیدار تو را همه نشانی  دادند               ای در همه جا کجاست پس خانه ی تو

مهدی جان سالهاست که  به عشق جدت حسین و مادرت زهرا سلام الله علیهما

هر صبح و شام می گریی و اشک می ریزی آقای ما کجا و در کدامین سرزمین می توان تو را دید .من  معتقدم که یکجا فقط می شد تو را هر صبح و شام دید و آنجا هم از ظلم و عداوت دشمنان تو و مادرت فاطمه و پدرانت مخفی مانده و فقط تو می دانی و تو هر روز آنجایی و ناله سر می دهی و ذکر لبت مادر مادر است .

ناله سر می دهی از ظلم دشمنان علی و فاطمه (سلام الله علیهما) انگار درب خانه ی علی به پهلوی تو شکسته است  انگار میخ در به سینه تو فرو رفته است انگار تو تازیانه خورده ای انگار تو هر روز سر در چاه فرو می بری و ناله غریبی و تنهایی  سر می دهی اگر علی غریب کوفه لقب گرفت تا چند سال پیامبر را داشت ، بعد از رفتن فاطمه دل به حسن و حسین و زینب خوش کرده بود و در لحظات آخر عمر کسی بود که فرق شکافته پدر را نوازش کند  وغمخواری بود که برای او بگرید و پدر با او درد دل کند . اما تو تنها بر سر قبر حسن و حسین و..........

اگر علی و فاطمه رفتند پاره پاره شدن جگر حسنشان را ندیدند  سر حسین را بر بالای نی ندیدند پاره پاره شدن تن او را روی ریگهای گرم کربلا ندیدند اما توهمه را از عمق جان چشیدی و کشیدی مثل اینستکه در کربلا شاهد تازیانه خوردن زینب و در کوچه های بنی هاشم شاهد سیلی خوردن زهرا (س) هستی

مثل این استکه شاهد کشته شدن حسن و حسینت هستی و شمشیری در دست داری و آماده ی نابودی ظالمان و دشمنان پدرانت اما شمشیرت در غلاف است  و آن غلاف نه ازطلا و نه از نقره بلکه از گناهان و معاصی ماست .

یابن الحسن ای فرزند پاک تر از پاک ای فرزند بانوی گلها ما را یاری کن تا در جهت تعجیل در فرجت از صمیم قلب دعا کنیم  و بتوانبم از پیروان واقعیت باشیم .

آیا آنروز که مومنان گرد تو می آیند و ندای لبیک یا بقیه الله سر می دهند ما زنده ایم آیا آنروز ماهم بین آنهاییم آیا می شود زیر پرچم عدالت گستر تو زندگی کنیم  خدایا اگر چنین نشد ما را زنده گردان تا در رکابش باشیم 

به امید آنروز.

رضا ابراهیمی  بندرعباس